Boek: Henri J.M. Nouwen 'In the name of Jesus'
It's not about the job i have, it's not about the friends i have, it's not about the house i have or the social status i have but it is about me and You.
Na twee maanden IHOP is het goed om eens de tijd te nemen terug te kijken. Er is veel gebeurd, ik heb veel beleefd en nieuwe indrukken op gedaan, ik heb veel om dankbaar voor te zijn. Allereerst vind ik het geweldig op een plek te zijn waar ik tot mijn recht kom. De passie die ik heb om God beter te leren kennen, het verlangen Hem te zien bewegen in mij en mijn vrienden, en de wereld kan ik hier handen en voeten geven op de manier die bij mij past. En dat niet alleen ik kan het ook delen met andere mensen, die -hoewel heel verschillend- toch ook echt die zelfde passie delen.
Heel lang heb ik vanwege eigenlijk mijn 'simpele' passie: 'God kennen en Hem bekend maken' me vaak toch alleen gevoeld. Ik vond het ook moeilijk om het echt concreet te maken. Het was vaak en is gewoon een verlangen om Hem na te jagen, een honger naar meer van Hem in mijn hart. Hierdoor werden andere dingen minder belangrijk voor me en dat heb ik wel eens lastig gevonden. Hier heb ik echter ontdekt dat de honger in mijn hart iets is wat God aan het bewerken is wereldwijd. God is de kerk aan het oproepen terug te keren naar het eerste gebod: Hem lief te hebben boven alles.
Tot deze liefde worden we opgeroepen omdat Hij ons op dezelfde manier liefheeft. Hij heeft met al zijn kracht en heel zijn hart bewust zichzelf gegeven voor ons aan het kruis. Uiteindelijk gaat het allemaal om de liefde van God in het leven. Nadat Jezus opgestaan was uit de dood en de hele wereld Hem afgewezen had was de vraag die hij stelde aan Petrus: Hou je van mij? Hou je werkelijk van mij? Hij wilde onze harten voor zich winnen.. De reden van zijn komst was staan voor de liefde van de Vader met het verlangen liefde terug te ontvangen. Hij wist dat niet iedereen gehoor zou geven aan zijn oproep om terug te keren naar de Schepper maar toch nam Hij het risico en gaf Hij zichzelf..onvoorwaardelijk.
De duivel en zijn engelen waren ook eens gevallen en hadden de rug toegekeerd naar hun Schepper. Hij liet ze gaan.. maar toen de mens viel die geschapen was naar zijn evenbeeld kwam Hij ze achterna. Wij waren zijn beelddragers.. Zijn liefde is dan ook een feit. Niets van wat wij doen of niet doen kan daar verandering in brengen zelf ons eigen ongeloof kan God er niet van overtuigen dat Hij niet om ons geeft.
Ja ik ben erg dankbaar dat ik hier mag zijn. Toch ontdek ik nu ik terugkijk ook nog wat anders. Een grote angst die ik met me mee draag. De angst om niet meer relevant te zijn. Ik voel me vaak nog heel vreemd in een wereld waar succes niet afhangt van het liefhebben van God en de kwaliteit van je wandel met Hem maar van je bezittingen, je baan, je vrienden, je plaats in de maatschappij. Ik heb geleerd daar mijn identiteit in te vinden en ben aan het leren dat niet meer te doen. Toch vind ik het erg moeilijk soms.. -straks tel ik niet meer mee in de ogen van vele anderen- is de vraag die me soms bekruipt. Dit is soms best pijnlijk merk ik. Voor God ben ik alles al maar toch wil ik zo graag nog iemand zijn in de ogen van de wereld. Wat is dat toch?
Voorbede is het middel wat God erg goed kan gebruiken om deze dingen omhoog te brengen -identiteits kwesties- heb ik ontdekt. Door gebed komen we in zijn aanwezigheid. Wanneer we echter bidden voor anderen en voor onszelf zien we echter niet vaak meteen de vrucht van ons werk, en vaak helemaal niet. Wanneer we vasten ziet niemand wat we doen en moeten we leren vertrouwen op God die in het verborgene ziet en het ook zal belonen. Hij ziet het wel, het is kostbaar voor Hem en het is een uiting van onze liefde voor Hem. Omdat het zich afspeeld in het verborgene is het vaak moeilijk. Ik worden dan steeds uitgedaagd mijn succes te vinden in wie Hij zegt dat ik ben en in het feit dat Hij mij liefheeft om wie ik ben.
God liefhebben boven alles blijkt een grote uitdaging te zijn. Ik mag ontdekken dat het volledig een werk van de Geest is in ons. Ook dit is een pijnlijke ontdekking? We hebben namelijk geleerd dat we God niet nodig hebben! Dat is wat de wereld ons verteld. Met een luide stem roept het: 'Wij kunnen het lekker zelf wel!' Onze trots maakt het dat we niet willen terugkeren naar de Schepper. We willen het zelf doen en wanneer we al met Hem leven proberen we vaak -door veel goed voor Hem te doen- zijn liefde te verdienen echt rusten in zijn liefde kunnen we als Christenen ook vaak niet. We kennen God niet als een God die door Zijn Geest het willen en het werken in ons wil bewerken. Ik loop tegen me eigen trots en onafhankelijkheid aan en de liefde van de Vader lijkt erg moeilijk tot me door te dringen. Ik moet leren dat ik niet mezelf kan 'maken' maar dat ik zijn 'maaksel' ben. Hij is de Potter en ik de klei.
Ik ben de controle aan het verliezen. Ook dit beangstigd me -vergeef me Vader- want zal Hij er zijn voor mij? Zal Hij me opvangen? Zal Hij komen om mij te maken, zal Hij trouw zijn? Kan ik Hem vertrouwen. De wereld heeft me in zoveel ontrouw onderwezen en mijn 'ja' is ook vaak geen 'JA' geweest en hoe vaak betrap ik mezelf nu nog wel niet op een leugentje om best wil? Een God die niet liegt maar waarheid is en zal doen wat Hij zegt en beloofd heeft..bestaat die echt?!
Ja het is een lastig pakket waar ik me hier in bevind op dit moment :)
Toch vraag ik me af of het niet juist ergens goed voor is. Wanneer de wereld zijn onafhankelijkheid probeerd te behouden is er toch ook nog een andere geluid te horen in onze 'zelf-verzekerde' maatschappij. Eenzaamheid, isolatie, een verlangen naar echte vriendschap en intimiteit, verveling en doelloosheid en depressie vult de harten van miljoenen mensen in onze op 'succes-gerichte' samenleving. De roep van vele is duidelijk volgens mij: Is er iemand die er om mij geeft? Is er iemand die thuis blijft voor mij? Is er iemand die bij mij wil blijven wanneer ik de controle verlies en ik het gevoel heb dat ik heel hard moet huilen? Is er iemand die me vast kan houden zodat ik werklijk het gevoel heb dat ik erbij hoor? Het lijkt erop dat meer mensen het gevoel hebben dat ze er niet helemaal bij horen, een gevoel te hebben irrelevant te zijn.
Zou het zo kunnen zijn dat mijn 'zwakte' mijn grootste kracht is? Wat ik pijnlijk en langzaam aan het leren ben is dat een mens niet alleen leeft van brood alleen maar van ieder woord dat uit de mond des Heren komt! Want daar wacht de wereld op! Het woord van God moet onze harten weer gaan raken het moet ons en de wereld gaan vertellen dat we er wel toe doen! Een woord van onthaasting! Een woord dat zegt: RELAX je mag er ZIJN!
Ik heb ontdekt dat ik erg moe ben en doordat mijn trots gebroken wordt durf ik het ook eindelijk -langzaam- toe te geven. We zijn moe mensen en volgens mij is dit echt de waarheid. We zijn moe van wat de wereld ons te bieden heeft, moe van onze jacht naar die dingen die ons toch nooit kunnen vervullen. Moe van onszelf. Maar durven we ons zo kwetsbaar op te stellen naar God? Durven we afhankelijk te zijn van Hem?
Ik geloof dat de kerk weer een plek zal gaan worden waar we God werkelijk gaan ontmoeten. De wereld wacht op mensen die Hem echt ontmoet hebben, die zijn licht gezien hebben dat van het gezicht van Jezus afstraald. De kerk moet een plek zijn waar onthaasting ook echt mogelijk is. Dit is een reden waarom God huizen van gebed aan het oprichten is. God zelf is de behoefte van mensen. Maar wie kan Hem brengen. Wie kan er werkelijk van Hem getuigen? Wie is bekwaam?
Ja dit is mijn verlangen. Dit is mijn passie. God leren kennen en Hem bekend maken.
Laatste reacties